João Melo, urodzony w 1955 roku wLuandzie to angolański pisarz, publicysta, dziennikarz i akademik. Jeden znajciekawszych głosów współczesnego pokolenia afrykańskich intelektualistówposługujących się językiem portugalskim. Wykształcony w zakresie komunikacjispołecznej i kultury pisarz podczas swojej kariery pełnił zarówno funkcjepolityczne, społeczne, jak i akademickie. Jest członkiem założycielem UniiPisarzy Angoli.
Niniejsza książka to zbiór krótkich formprozaicznych, gdzie postmodernizm miesza się z postkolonialną rzeczywistościąAngoli i jej historią. Styl João Melo ociera się o absurd, jest ostry,cyniczny, czasem ironiczny. Melo lubi prowokować. To właśnie miedzy innymi jegosłowne zaczepki i niepowtarzalny, zdystansowany styl, budują w tych kilkunastuopowieściach wesoły portret dzisiejszego społeczeństwa miejskiego Angoli, akonkretnie jej stolicy Luandy. Karierowiczostwo, korupcja, łatwe życie czyekshibicjonizm wytykane bezlitośnie przez autora, połączone z niejednokrotniewyrażaną miłością do ojczyzny, jak i przytykami w stronę Zachodu powodują, żeczytelnik może tu odnaleźć swoistą metaforę dzisiejszej Angoli.
To pierwsza publikacja João Melo wPolsce. I jedna z nielicznych, która pokazuje współczesną Afrykę od środka, odjej serca, a może wnętrzności – od tego co najistotniejsze – bez lukrowanychsloganów i wygładzonych opisów. Luanda jest właśnie taka, jak w opowiadaniachMelo i może dla przypadkowego czytelnika zrozumienie jej istoty nie będziełatwe czy oczywiste, ale jeśli nie spróbuje, to się tego nigdy nie dowie. Aprzecież warto wiedzieć jak żyją, co czują czy jak myślą ludzie na innym końcuświata.
Przekład: Kamila Grochocka
miękka okładka, 115 stron. wyd. Fundacja Mapa Kultury
cena 25 zł + koszt przesyłki